Śpisz...?

A może jeszcze nie śpisz?  Pamiętasz mnie jeszcze w ogóle? Minęło już trochę czasu, prawda?  Pamiętasz jak pierwszy raz spotkały się nasze spojrzenia, chyba na to czekałeś, a jaka była moja reakcja na to co zrobiłeś? Mimo lekkiego zdziwienia, jak zawsze uśmiech, który nie schodził mi z twarzy... A później? Jak zawsze coś zabawnego, może charakterystycznego, ale Tobie to nie przeszkadzało. Wiesz, trochę byłam zdziwiona tym co zrobiłeś. Pamiętam, byłeś wtedy uparty i chyba bardzo do czegoś dążyłeś, nawet nie chyba, a na pewno. Może się trochę denerwowałeś. I wiesz... To wszystko było dość zabawne, jak tak sobie na Ciebie patrzyłam, co Ty wtedy wyprawiałeś... I dziwi mnie to jak łatwo wpuściłam Cię do mojego świata. Właśnie. Z jednej strony wpuściłam, a z drugiej... Hmm... Chyba trochę za późno. Może teraz tego trochę żałuję. Cały czas gdybam.  Nie 'może tego teraz trochę żałuję', a cholernie żałuję. Ale cóż... Taka już moja natura. Na szczęście to powoli się zmienia. Tylko dlaczego wydarzenie, które coś zmienia w naszym życiu, już nigdy do nas nie wróci i to ono jest podstawą, którą zawsze będziemy wspominać.  Wiesz coś o tym, prawda? Ja niestety też... Podobno narazić mi się jest bardzo łatwo, a zaprzyjaźnić trudno i wejść do tego mojego świata, ale wiesz... jak już to się stanie, potrafię oddać się tej przyjaźni.  I jak tak sobie o Tobie przypominam, to się uśmiecham, mam nadzieję, że Ty też. Chociaż pamiętam tę Twoją smutną minę. Przepraszam, że się do niej przyczyniłam, ale później widziałam też Twój delikatny uśmiech i to mnie cieszy. A może jeszcze kiedyś się spotkamy?

A może to był kolejny, jakiś mały podrozdział zostawiający ślad w książce jaką jest życie, który za każdym razem powinien być wspominany z uśmiechem na twarzy.

__________

Ludzie za mało myślą o śmierci. Przechodzą przez życie, zaprzątając sobie głowę prawdziwymi głupstwami, wszystko odkładają, nie zwracając uwagi na kluczowe momenty. Nie ryzykują, gdyż uznają to za zbyt niebezpieczne. Ciągle narzekają, ale potrafią stchórzyć, gdy tylko uśmiechnie się do nich los. Chcą, żeby wszystko wokół się zmieniało, ale sami nie mają ochoty się zmienić.
Gdyby częściej myśleli o śmierci, nie odkładaliby w nieskończoność ważnego telefonu. Byliby bardziej szaleni. Nie baliby się, że kiedyś skończy się ich ziemskie życie, bo przecież nie można się bać czegoś, co i tak nastąpi.
Indianie mawiają: "Dziś czy jutro, każdy dzień jest dobry, by odejść z tego świata". A pewien czarownik powiedział: "Niech śmierć zawsze będzie z tobą. Kiedy będziesz musiał zrobić coś ważnego, ona da ci siłę i odwagę".

[Może nie myślmy o niej cały czas, bo nie na tym polega życie, ale przypominajmy sobie o śmierci przede wszystkim, gdy musimy podjąć jakąś decyzję, a coś nas hamuje, w naszej głowie jest  milion sprzecznych myśli, które tak naprawdę nie mają racji bytu, a biorą się z naszej niepewności, może jakiegoś strachu, tak więc w takich momentach pamiętajmy o tym, że przecież żyje się tylko raz.]

__________

 

Zaczynam odczuwać wobec niego wielki szacunek, szacunek wobec człowieka, który przypomniał mi najważniejszą prawdę: każdy z nas ma do wypełnienia swoją własną historię. Koniec, kropka. Nieważne, czy ktoś nas wspiera, krytykuje, ignoruje, toleruje - robimy coś, bo takie jest nasze przeznaczenie tu na ziemi i to jest właśnie źródło naszej radości.

__________

Uśmiechajcie się w te mroźne dni! :)

 

 

 

Taak! Uwielbiam łyżwy!

Read More

Święta... To już dziś!

Wszystkim tym, którzy tu czasami zaglądają chciałabym życzyć przede wszystkim zdrowych Świąt, bez żadnych przykrych niespodzianek, ciepłych, w gronie tych, z którymi chcielibyśmy je spędzić, bez zmartwień, przepełnionych uśmiechem na twarzy, a jeżeli przyjdą Wam jakieś smutne myśli do głowy, szybko je odgońcie, ja przynajmniej będę próbowała. Cieszcie się tymi chwilami, że możecie je spędzić w gronie swoich bliskich, mimo że czasami przy tym stole może już kogoś brakować, ciepło pomyślcie o tych osobach i wspomnijcie to co dane Wam było z nimi przeżyć.

Sprawcie żeby dla każdego z Was ten czas był wyjątkowy!

 

 

 

 

Ach i oczywiście... Niech Święty Mikołaj przyniesie Wam trafione prezenty! ;)

 

Read More

A w kuchni czuję się jak ryba w wodzie...

Ten tytuł to tak trochę na przekór ;). Każda osoba znająca moje podejście do tego tematu głośno by się zaśmiała słysząc takie zdanie z moich ust :).

Bo jak dla mnie gotowanie jest tylko i wyłącznie stratą czasu, a jakbym mogła żyć bez jedzenia,  jedzenie byłoby przyjemnością, nie przynoszącą żadnych korzyści, to szczęśliwie żyłabym bez niego :).  (Jakkolwiek dziwnie to wszystko zabrzmiało :) )

Mam w swojej kuchni zasadę - jak najszybciej i jak najmniej inwazyjnie :). Chociaż czasami w piątki, mając czas, juz po zajęciach, odpoczynku, przygotowuje sobie coś naprawdę często przerastającego moje możliwości i wtedy jestem dla siebie pełna podziwu, zresztą nie tylko ja :D.

Jednak też często pomimo wielu chęci i ambitnych planów mało mi z tego wszystkiego wychodzi, bo wielkiego talentu kulinarnego również nie posiadam, chociaż to że po prostu tego nie lubię przewyższa w tym zestawieniu. I tak mogę przytaczać wiele ciekawych przypadków moich kulinarnych popisów...  Jednym z ciekawszych był tort, który postanowiłam zrobić... Na sam koniec postawiłam juz tylko na wygląd i wycinałam biszkopt, odmierzajac idealną równość cyrklem! :] Czasami różne pomysły przychodzą do głowy ;).

A na ten temat zebrało mi się jak usłyszałam rozmowę mojej mamy i siostry, dotyczącą oczywiście świątecznych przygotowań i ciast między innymi... Więc słysząc to wysunęłam tylko jedno życzenie, jednak mama stwierdziła, że to zły pomysł, po czym ja stwierdzilam, dobrze sama zrobię! ( co mialo być raczej szantażem i zachętą dla mamy). Na co moja siostra zareagowała: wiesz I. Ty nie bierz się za robienie ciasta, bo ono i tak nie wyjdzie, po czym tata dołożył I. zrobi zakalec numer jeden!

I to nie jest tak, że moi najbliżsi we mnie nie wierzą :D. To były rozmowy raczej z  uśmiechem na twarzy, poł żartem poł serio. Bo przecież każdy w mojej rodzinie zna moje zdolności i uwielbienie do gotowania. Tak wiec ja wracam do swojej przedświątecznej funkcji, czyli nic nie robienia, dotrzymywania towarzystwa, czekania aż w końcu będzie Wigilia i ubieranie choinki z moim małym bratem. I szczerze... Niech już będzie po świętach i niech ze wszystkich zejdzie to świąteczne ciśnienie, bo czasami jest ono zabawne, a czasami zwyczajnie męczące ;). Niech każdy je przeżyje na swój sposób, ale niech już będą...

Bardzo czegoś ostatnio żałuje, ale przecież czasu niestety nie wrócę. A może nie warto tak o tym myśleć... Tylko jak tu nie myśleć, jak to samo cały czas siedzi w głowie.

Read More

Magia... A raczej jej brak

Przecież to niecały tydzień do świąt. No tak, niecały tydzień, a jedyna rzecz jaka mi na to wskazuje to właśnie kalendarz, nic poza tym. Nie wiem co się dzieje ze społeczeństwem, może już z tego wyrosnęliśmy, a może przytłacza nas wszystko to co jest pokazywane w telewizji, sklepach, galeriach, Mikołaje i śpiewające Śnieżynki na każdym rogu. Może już nas to trochę znudziło, ta kreowana magia świąt, sztuczna magia świąt. Ja osobiście jeszcze jej w ogóle nie czuję i nie rozumiem ubierania choinki z dwutygodniowym wyprzedzenie, nawet jeżeli jest sztuczna. W moim domu choinka zawsze jest ubierana w Wigilię i to chyba właśnie wtedy wieczorem zaczynam czuć jako taką magię świąt. Bo tak naprawdę czy to wszystko czym otaczają nas w telewizji, sklepach, prezenty kupowane hurtowo, czy to wszystko jest ważne? Najważniejsze to chyba spędzić ten czas, nawet jeżeli nie jest to dla nas wydarzenie ważne pod względem religijnym, bo można powiedzieć, że święta te weszły w naszą kulturę i nawet osoby niewierzące w jakiś sposób w tych dniach odczuwają to, że to jednak grudzień, a nawet koniec grudnia ;). A więc... Pomimo tego wszystkiego czy to dla nas ważne święto czy też nie, czy mamy dla kogoś prezent, czy każdy kurz już jest wytarty, a ciasto upieczone, najważniejsze jest chyba spędzić ten czas w zgodzie z samym sobą, jak nam odpowiada. Może po prostu z bliskimi, właśnie nie martwiąc się o wymyślne prezenty, bo przecież te możemy robić przez cały rok, a żeby spędzić ten czas tak jakby się na chwilę zatrzymał po tygodniach pracy, nauki czy też innych obowiązków. Usiąść wieczorem, popatrzyć na ubraną choinkę, stworzyć swoją magię i swój klimat, który będzie towarzyszył temu czasowi, a nie będzie wspomagany przez to wszystko co uderza nas z zewnątrz, którego celem jest tylko zarobienie pieniędzy. Usiąść z bliskimi, kochaną osobą, przytulić się i zapomnieć na chwilę o wszystkim.

Ach przepraszam poczułam dziś magię świąt.... Jak pewna pani w sklepie o mało mnie nie zabiła, jak chciałam obejrzeć książki, które po prostu leżały na półce w sklepie. Okazało się, że to książki odłożone przez wspomnianą panią... A dowiedziałam się tego po wykrzyknięciu 'To moje!!!', po tym jak ledwo dotknęłam rzekomą książkę :). Hmm.... Także jak widać święta różnie wpływają na ludzi ;). Mam nadzieję, że na Was wpływają lepiej ;).

Są tu może jacyś fani Hobbita? Bo dziś przede mną nocny maraton filmowy, właśnie z Hobbitem  (wszystkie części, a w tym prapremiera), którego jeszcze nigdy nie oglądałam - to dopiero dziwne ;). I po tym całym tygodniu, tak mi się nie chce iść... ;). Wiem tylko tyle, że jak mi się film nie spodoba, to jeszcze mogę liczyć na muzykę z filmu ;).

 

 

 

Ach, chyba kogoś zraniłam, ale przecież nie chciałam. No właśnie... Nic nie chciałam, a może mi się tylko wydaje. Mam nadzieję.

Read More

'Nie zmienię się...'

Hm... Znaleźć cząstkę siebie w tekście piosenki. Taaką małą.

A tymczasem.... Przecież transkrypcje same się nie nauczą :).

Read More

Nominacja dobrych myśli

Nasze życie jest wypełnione, mniejszymi czy też większymi,  wydarzeniami, które wywołują uśmiech na naszej twarzy. Przywołują wspomnienia, które były dla nas wyjątkowe albo po prostu dały nam tylko i aż uśmiech na twarzy :). Zostałam nominowana do tej zabawy przez Fridę i spróbuję się z niej (z małym opóźnieniem) w jakimś stopniu wywiązać, bo czytając wspomnienia innych osób dawały one jakąś pozytywną iskierkę, czasami były naprawdę poruszające, a czasami po prostu sprawiały, że na twarzy pojawiał się uśmiech w trudniejszych chwilach.

1. Wyprawa w nieznane z K. Tak, czasami przychodzą różne pomysły do głowy np. takiej małej popołudniowej wyprawy rowerowej w teoretycznie 'znane', ale jak się później okazało baaardzo nieznane. Skończyło się niestety zgubieniem i brakiem pomysłu na to jak wrócić do domu, na szczęście z pomocą przyszli obcy ludzie :). A był to już czas najwyższy, bo mimo jeszcze do pewnego czasu uśmiechu na twarzy, zbliżała się noc, burza, a do tego nieznana okolica. Na szczęście wszystko skończyło się dobrze, a nasza wyprawa bardzo często jest wspominana i wyśmiewana, bo jak się później okazało... Do tego domu wcale nie było aż tak daleko ;).

2. Wydarzenia, które uświadamiają i upewniają nas w tym, że mamy prawdziwego przyjaciela :).

3. Rozmowy z A. przeciągające się do bardzo późnej nocy, często do momentu aż w końcu któreś z nas nie zaśnie. A rozmowy często o wszystkim i o niczym, pełne śmiechu, przekomarzania się, ale też te poważniejsze, ale i tak wszystkie zostawiają dobre wspomnienia :).

4. H. wiele rzeczy z nim związanych, a przede wszystkim jego wielka chęć do przekonania mnie do jego ulubionego gatunku muzycznego. Za każdym razem jednak kończyło się to, nie wiadomo z jakich powodów moim nieopanowanym śmiechem, bo mimo że jestem 'tolerancyjna' muzycznie, szanuję gust innych, sama nie mam ulubionego gatunku, bo uważam, że jest zbyt dużo melodii, piosenek w wielu gatunkach, które są wyjątkowe i z moich słuchawek wydobywa się bardzo różnorodna muzyka, jednak techno...? H. to artysta, tworzy, maluje, rysuje i jego prace są naprawdę ciekawe, delikatne, a z drugiej strony techno, które też sam tworzy, jednak mnie nim tylko rozśmieszał :).

5. I znów listopad... Ale tym razem z tej pozytywnej strony. Narodziny mojego brata. Pamiętam tę 'małą niespodziankę' jaką zrobili nam rodzice :D. Gdy się dowiedziałam przez kilka dni były bardzo skrajne reakcje, jednak  przeważały te pozytywne. No więc tak, mam dużo młodszego brata i mimo wielu obaw, niepewności, zagrożeń wszystko skończyło się dobrze, a ja pamiętam jak dziś, jak te kilka lat temu zobaczyłam tego Małego Szkraba pierwszy raz w szpitalu na sali, a jego tak strasznie męczyła czkawka... :D. Później wychodząc z oddziału, zamiast wyjść, przez przypadek chciałam wejść na blok operacyjny i porodówkę, na szczęście tata idący za mną i śmiejący się ze mnie w porę mnie zatrzymał :).

6. Moment, w którym rozmawiasz z kimś, przepierasz się jak zwykle nie na poważnie, żeby tylko  udowodnić swoją rację, a ten ktoś, zmęczony już natłokiem moich słów, robi grobową minę mówi 'Cii', moja podejrzana mina, co się w ogóle dzieje... 'Słyszysz jak spadają gwiazdy?'. No i wtedy skutecznie zatrzymuje mój potok słów. Takie małe coś, ale sprawia przyjemność i uśmiech na twarzy.

7. Mimo wszystko czas, gdy byłam w grupie tanecznej. Treningi, wyjazdy, zmęczenie, sala, a w niej zaparowane lustra, ludzie, którzy też wcale nie byli najgorsi :). I piosenka tak bardzo charakterystyczna dla tego okresu, na którą ostatnio trafiłam przez przypadek, zamknęłam oczy, słuchałam, a uśmiech nie potrafił zejść z twarzy na wspomnienie o tym wszystkim :). A jak otworzyłam oczy po 6 minutach, za oknem padał śnieg! Pierwszy w tym roku. To dopiero szczęście ;).

8. Oczywiście wszystko co związane z I., P. i D., a także innymi osobami. Przypominając sobie o niektórych sytuacjach, aż mam ochotę powrócić do tych chwil.

9. Oczywiście zdanie prawa jazdy za pierwszym razem! :) I egzaminator, który według mojego instruktora jest delikatnie mówiąc 'niefajny', jednak ja zdałam. Chociaż nasze rozmowy w czasie egzaminu nie pomagały. On zaczynał mówić, pytać o jakieś rzeczy, a ja odpowiadałam i jak zwykle miałam za dużo do powiedzenia, zaczynałam rozmawiać, ale jak na rondzie zaczęłam trochę za późno zjeżdżać stwierdziłam, że niepotrzebnie mnie zagaduje, a ja niepotrzebnie gadam. To  nie czas i miejsce ;). To był 30 września. Pytanie egzaminatora w czasie jazdy 'Ooo dziś 30 września, dzień chłopaka ?', moje zdziwienie i odpowiedź: 'Hm... Nie wiem, ale jeżeli tak to wszystkiego najlepszego!'.

9. Wygranie konkursu fotograficznego na jakimś wyższym etapie  (to był chyba czas liceum), a poprzez to udowodnienie czegoś pewnej osobie. Taka byłam szczęśliwa, że nawet  etap wojewódzki w konkursie ekologicznym (swoją drogą konkurs ekologiczny, a co tam wezmę udział, szczerze mówiąc dużo bardziej interesuje mnie inny dział biologii, jednak wzięłam udział może trochę przez przypadek, przeczytałam jakieś książki i zakwalifikowałam się do następnego etapu) był przy tym niczym :).

10. A także inne chwile, osoby, o których nie wspomniałam, które pewnie będą mi się przypominać dzięki tej nominacji. Również te momenty sam na sam z muzyką, która jest ze mną bardzo często, codziennie, czasami taniec przed lustrem, jakieś ciche miejsce pozwalające podziwiać gwiazdy. Tak po prostu chwila wyciszenia, bo na mojej muzycznej liście są utwory, w których każdy według mnie ma coś w sobie, może to być nawet jedno zdanie, które do mnie trafia, za każdym razem słyszę je bardzo wyraźnie i tak bardzo mi do czegoś pasuje, każdy tekst, melodia z jakiegoś powodu jest na moje liście, nie tak po prostu, dlatego to również sprawia mi przyjemność i wywołuje wiele na swój sposób radości :).

Więc dziękuję jeszcze raz za nominację i za pomysł na taką zabawę, bo ilość dobrych myśli jaka pojawiła się chyba na wielu blogach jest pozytywnie nastrajająca. A sama idea niech dalej się rozprzestrzenia i każdy kto ma na to ochotę, niech podzieli się swoimi historiami, sprawiając sobie trochę uśmiechu, a może także i innym :).

Read More

Trudno żyć z taką świadomością

To oczywiste, że każdy z nas kiedyś odejdzie. Niestety nie żyjemy wiecznie i musimy się z tym pogodzić. Wykorzystać czas, który otrzymaliśmy w jak najlepszy sposób. Być świadomym tego, że nie wrócimy do niczego z przeszłości. Może to dziwnie zabrzmiało, ale chyba często o tym zapominamy marnotrawiąc te cenne chwile. Życie. To najcenniejszy dar. To my piszemy swoją historię. Wypełniając każdy dzień tym co wydaje nam się najlepsze. Czasami wypełniając te dni niezupełnie tym co jest produktywne, co spełnia nasze marzenia, co daje nam radość... Bo chyba zbyt często mamy wrażenie, że jesteśmy młodzi, a życie, właśnie ten czas, który jest nam dany jest nieograniczony. A przecież nic nie trwa wiecznie. I kiedy rzeczywistość w praktyce nam to uświadomi, trochę nas to uderza. Bo przecież jak już wspomniałam każdy z nas jest świadomy tego, że kiedyś odejdzie. Odejdziemy my, nasi bliscy, przyjaciele.... Ale jeżeli patrzymy na to przez pryzmat czasu, który wyznacza choroba to jest to trochę trudne do zrozumienia. Hmm... Może nie do zrozumienia, a do zaakceptowania, oswojenia się z tym. Bo mimo świadomości, że przecież nie jesteśmy nieśmiertelni i wszystko moze się wydarzyć , nawet tragiczny w skutkach wypadek następnego dnia rankiem, który odbierze nam życie w kilka chwil, jednak przecież zazwyczaj nie zakładamy najgorszego, mamy nadzieje żyć długo, do późnej starości. Doczekać  ważnych wydarzeń w życiu, podczas których będziemy otoczeni najblizszymi. Przeciez to normalne, ze chcemy dzielić z nimi te chwile. Dlatego trudno jest żyć ze świadomością, ze jedej z najbliższych dla nas osob za dziesięć lat moze juz nie być. Moze za dziesięć, a moze nawet nie za dziesięć. I tak. Ktoś moze powiedzieć to bardzo dużo czasu, pewnie też kiedyś bym tak komuś powiedziała, żeby go pocieszyć, ale teraz wiem, że to marne pocieszenie. I przecież powinnam w pewnym stopniu się cieszyć, jakkolwiek głupio to nie brzmi, bo przeciez mogło być gorzej. To mogła być choroba, która w kilka miesięcy, a nie lat zabierze nam kogoś bliskiego, a tak już kiedyś było w moim przypadku. Wiec tak. Powinno szukać się pozytywów ? Znalazłam jeden. Na wiecej chyba mnie nie stać. Ale przeciez nie można się załamywać, trzeba się cieszyć. Chociaż to tylko jeden pozytyw. I w sumie to moze rzeczywiście jest on troche krzepiący, ale gdy przychodzą do głowy różne myśli wybiegające daleko w przyszłość wtedy robi się smutno... . I może jednak trochę przesadzam, ale jednak mnie to w pewnym stopniu przeraża, chyba pojawia się strach. Jak to wszystko będzie dalej wyglądać i chyba nie martwię się tutaj o to co ja będę czuła, jak ja sobie z tym poradzę, bo wiem, że jakoś jak zwykle sobie poradzę, będę jak zwykle tą silną i pozytywną, która wlewa dużo energii i radości w życie, u której ci którzy nie powinni nie ujrzą łzy, bo po co mam dolewać kolejne fale smutku do tej sytuacji, która nie może być tak traktowana, bo pomyślmy o tym jakie myśli kłębią się w głowie osoby chorej, mimo tego że może żyć w pełni normalnie, funkcjonować jak przed chorobą, ale...?
Jednak łzy kiedyś, gdzieś w zaciszu będą płynęły, czasami pomagają.

A codzienne sprawy, studia i życie wokół nie daje czasu na myślenie, może to i lepiej. Chociaż czasami dobrze jest założyć słuchawki na uszy, zapomnieć o wszystkim, nie przejmować się studiami czy czymś innym, bo to przecież tylko dodatek do naszego życia, ważny, ale nie najważniejszy. Dlatego możemy  posiedzieć przy zgaszonym świetle, poparzyć na miasto, wyjść, iść przed siebie, chłonąć świeże powietrze.

Teraz jest już chyba trochę lepiej. Może już to w pewnym stopniu zrozumiałam. To przecież kolejna lekcja w życiu, która ma coś do niego wnieść.

Po tej wiadomości oczywiście bez namysłu kupiłam bilet na pociąg i w piątek wróciłam do domu. Wszyscy byli zaskoczeni, bo tylko jedna osoba wiedziała, że wracam, przecież miałam przyjechać do domu dopiero na święta, ale życie pisze różne scenariusze. Musiałam jechać i wszystkiego się dowiedzieć 'po swojemu'. Może ta podróż trochę mi pomogła. Kolejny tydzień zleciał w mgnieniu oka, kolokwia, zaliczenia, od czasu do czasu sen i znów weekend, ale ten mam zamiar poświęcić na wyspanie się, bo z tym ostatnio ciężko.

I naprawdę trochę przerażające jest jak szybko płynie czas. Dopiero był poniedziałek, dziś już na szczęście piątek, ale ja przecież pamiętam jak ten rok się zaczynał, a już powoli się kończy. Oczywiście z przytupem. Od wielu osób często słyszałam, że listopad to chyba najgorszy miesiąc. Zawsze próbowałam ich przekonać, że wcale nie jest taki zły z wielu powodów. U mnie nigdy nie był wcale najgorszy, może dlatego, bo mam urodziny, jakoś nie zauważałam jego ciemnych stron. W tym roku już nikt mnie nie musi przekonywać do tego jaki jest listopad... Bo mimo tego że jak co roku zaczął się od moich urodzin, później było już tylko gorzej, a jak już myślałam, że będzie lepiej to skończył się tak jak się skończył i jeszcze przelał wszystko na grudzień.

Ale teraz już jest lepiej, już trochę sobie to wszystko w głowie poukładałam.

Read More

...

A przecież grudzień miał być lepszy.

Read More

Something more

Na świecie jest tyle ludzi. Jakie banalne zdanie. Mam nadzieję, że pociągnie za sobą trochę więcej mniej banalnych... . Więc jest, nawet bardzo dużo. Każdy jest inny. Naprawdę ? Każdy ? Mam na myśli charakter. Jest jeszcze na świecie ktoś tak pierdolnięty i dziwny jak ja ? W sumie byłoby miło. Spotkać się kiedyś z taką osobą. A cóż to by było za zdziwienie! A może raczej przerażenie... . Może takie spotkanie pociągnęłoby coś za sobą.

Jest mi ze sobą bardzo dobrze. Dziś uświadomiłam sobie, że mam trudny charakter,  a jak mnie ktoś zrani, może nawet nie w spektakularny sposób, zrobi cokolwiek co ja odczuwam jako godzące we mnie, potrafię zapamiętać na długo. Ale czy to wszystko dobre cechy? To chyba było pytanie retoryczne. Oczywiście, że złe, ale ja inaczej nie potrafię. Już taka jestem. Wiele razy słyszałam od osoby dobrze mnie znającej, ale Ty jesteś dziwna, nikt nie będzie wiecznie za Tobą latał. Tak wiem nie będzie... . Wcale tego nie oczekuję.

Mam w sobie dziwną cechę. Przyciągam ludzi, a później oni w moim odczuciu zaczynają  mnie przytłaczać. Ja ich zaczynam odrzucać, jednak oni się nie poddają. Ja po prostu potrzebuję przestrzeni, czasu dla siebie.

Może chce być za silna. Obecnie ma miejsce pewna trudna sytuacja (mam nadzieję, że nie będzie ona trudna, chociaż to chyba marna nadzieja, wszystko się wyjaśni we wtorek) i to właśnie ja chce być tą silną. Mówić innym, że tak nie możesz robić, bo to może załamać tę trzecią osobę, a kto mi tak powie? Nawet jeżeli ma kto powiedzieć, to nie powie, bo nie zna tej historii. Nie chciałabym, aby ktoś mi współczuł. Ktoś z kim spotykam się codziennie. To by nie pomagało.  Przecież to ja mówię innym, nie możesz się przejmować. Jeszcze nic nie wiemy. Dlaczego płaczesz!? Nie możesz się tak zachowywać, bo to mu nie pomaga. Ja tak mówię, a mi samej drży głos przez telefon, ale to opanowuję, żeby było nierozpoznawalne. No właśnie opanowuję, bo nie chce być kolejną osobą, która ma wnosić tylko płacz w takich sytuacjach. To ja zawsze jestem tą stawiającą do pionu, bez mazania się.

Wierzycie w to co się kryję pod znakami zodiaku ? Nigdy nie wierzyłam. Nie mówię o horoskopach, bo w to na pewno już nigdy nie uwierzę. Ale znak zodiaku.... Czytałam ostatnio o moim i coś w tym jest... Ale jak coś w tym może być. Mam mieszane uczucia. Tylko dlaczego tyle cech opisanych właśnie dla mojego znaku pokrywa się z moimi w realnym życiu.

Nie wiem... . Może urodziłam się pod jakaś dziwną gwiazdą...  .

Wszystko w życiu uczy czegoś nowego. Mam wrażenie, że ja już się wiele nauczyłam. Kiedyś byłam zupełnie inna. Teraz zmieniłam się na lepsze. Lepsze dla mojej psychiki, dla samej siebie, nie wiem czy na lepsze dla innych.

Ale przecież tak musi być. Życie toczy się dalej, a my oczekujemy kolejnego dnia, który przecież może  przynieść nam wiele dobrego. Może sami postarajmy się o to, żeby wnosić coś dobrego w kolejne dni. Pamiętać o uśmiechu. Naprawdę jest o wiele przyjemniej jeśli na ulicy mijamy uśmiechniętych ludzi. Ja uśmiecham się bardzo często, a jeśli jestem smutna, to te osoby, które mnie dobrze znają pytają: co się dzieje? No właśnie i znów wracamy do tego, że muszę być najsilniejsza, zawsze uśmiechnięta, może już do tego przyzwyczaiłam innych.

Jeżeli ktoś w ogóle czyta te moje chwilowe żale to przepraszam za dzisiejszy bełkot. Bo chyba tak to można nazwać i za wulgaryzmy, które niestety dziś same cisnęły się na usta, chociaż tak rzadko to robią.

A teraz zamknijmy oczy i przenieśmy się w magiczny świat tej melodii....

Read More

Something new...

Chyba czas coś zmienić.

Powinnam?

Muszę?

Chyba powinnam. Nie. Chyba sama zaczynam chcieć.

Muzyka... Aktualnie tylko na muzykę mam ochotę.

Read More

Impossible

Jak ja nie lubię dwulicowych ludzi.... Ale do tego jeszcze wrócę :).

Studia. Wybierając kierunek niestety pokierowałam się rozumem, a nie sercem i teraz serce cały czas się odzywa. Ale kto by pomyślał, że mnie,  bardziej ciągnącą do nauk ścisłych z zainteresowań i serca, tak zafascynuje i spodoba się filozofia na studiach. Przedmiot, a konkretniej jeden wykład w tygodniu, który odgrywa chyba najmniejszą rolę na moim kierunku, ale jak bardzo relaksujący, ciekawy, dający przyjemność i to wcale nie jest tak jak ze skojarzeniem, które mamy widząc w planie zajęć: filozofia, myślę tu o negatywnym w pewnym stopniu skojarzeniu. Ja go miałam, ale na szczęście było ono mylne, bo pośród przedmiotów, które mam wrażenie często mało wnoszą do mojego życia i świata tym nie zmienię, chociaż akurat w tej dziedzinie zapewne to wszystko jest ważne, no ale niestety życia tym nikomu nie uratuje, a głos serca i kierunek jaki w nim jest właśnie by ratował. Ale cóż tam rozpamiętywać... . No więc filozofia - jestem na TAK ;). (Jakkolwiek dziwnie to brzmi :) ).

Taniec.  Kocham taniec. Chyba można tak powiedzieć, chociaż nigdy w bardzo profesjonalny sposób nie był w moim życiu. Miałam z nim kilka przygód, ale niestety te przygody najczęściej z winy trenera, instruktora kończyły się, ponieważ patrzył on na wszystko przez pryzmat pieniędzy, nie przez pryzmat pasji, jaką może być taniec. Dlatego nie lubię dwulicowych ludzi, miłych i chwalących aż do przesady, ze względu na chęć pozyskania np. pieniędzy, wtedy też chyba nieszczerych. I znów zaczynam swoją kolejną przygodę, i znów widzę na czym będzie ona polegała. Ale cóż, takie jest życie, taki jest dzisiejszy świat i trzeba się z tym pogodzić... .

Tacy są ludzie. Może to ja jestem dziwna i przewrażliwiona, bardzo możliwe, ale ostatnio poznałam pewną dziewczynę. Zdałam sobie sprawę z faktu, jak niektórzy przywiązują ogromną uwagę do tego co pomyślą o nich inni, często zupełnie obcy ludzie, żeby tylko się przypodobać. Analizują, poprawiają, tłumaczą, wpajają sobie to, że coś lubią, żeby przed kimś wypaść dobrze i o tym mówią. Mam wrażenie, że często w takich sytuacjach zatracają siebie, bo to co pomyśli ktoś inny jest ważniejsze od tego co naprawdę ta osoba czuje, jak funkcjonuje, co jest prawdą. Okłamuje sama siebie, nie ukazując na zewnątrz swojego prawdziwego ja. Żyjąc w świecie 'co pomyślą inni', pewnie rozmyślając o tym. Współczuję takim osobom. Oczywiście w pewnym stopniu może to jest normalne, może nawet ważne, żeby normalnie funkcjonować? Hmm... . Ale na pewno nie jest to dobre, jeśli występuje u kogoś w takim stopniu, w jakim doświadczyłam tego w tym przypadku.

A z drugiej strony mamy ludzi zupełnie otwartych, opowiadających szczerze o swoim życiu, o tym co im się przydarzyło. Życzliwych i zdziwionych życzliwością w stosunku co do nich, z którymi można porozmawiać na luzie, w interesujący sposób i dowiedzieć się ciekawych historii, nowych rzeczy. A może w grę tu wchodzi różnica narodowościowa... Bo ten drugi rodzaj ludzi, to przykład chłopaka z Londynu potrzebującego pomocy w pewnej sytuacji. Nie. To chyba jednak wszystko zależy tylko i wyłącznie od człowieka, nie w większym stopniu od miejsca zamieszkania czy innych okoliczności.

A co do poprzedniego wpisu. Przyszedł mi do głowy fragment piosenki:

I think I'll marry a stranger
That I met online
It's not that it's not love
It's just a sign of the times
Of the time

Właśnie, może to wszystko to 'tylko' znak czasu... .

Read More

Strange people, strange world and... a wonderful rain!

Ostatnio usłyszałam, że ludzkość jest na takim etapie, że woli pisać smsy, gdy dochodzi do spotkania już nie umiemy rozmawiać, nastaje niezręczna cisza. Chyba coś w tym jest.

Hmm... Zastanawia mnie też dlaczego w dzisiejszym świecie, ludziom łatwiej napisać na FB, że chcą się spotkać, poznać, przeprosić, wynagrodzić coś, pokrętną drogą, niż twarzą w twarz. Mimo że miało się do tego co najmniej kilka okazji. Rozumiem to, że ktoś może być nieśmiały, mieć z tym trudności, ale nie w tym przypadku. Myślenie, że FB wszystko załatwi jest dla mnie błędne. Niektórzy też mogą nie mieć FB. Wtedy wiemy komu naprawdę na Tobie choć trochę zależy, pamięta o Tobie, bo żeby czegokolwiek się dowiedzieć, choćby zapytać 'Co u Ciebie?' trzeba użyć co najmniej telefonu, ale tu już potrzeba trochę więcej wysiłku i właśnie ten wysiłek, według mnie, sprawia czasami miłe zaskoczenia. Polecam! :)

Niektóre małe rzeczy potrafią przynieść ze sobą tak wiele radości. Zwykłe - niezwykłe bieganie albo łyżwy, kilka minut przed 23, mały deszcz, muzyka wydobywająca się ze słuchawek, aż chce się żyć! Spacerujący ludzie, stale pędzące gdzieś samochody, karetka na sygnale, samolot lecący tysiące kilometrów nad nami, piękny widoku z mostu, gwiazda przebijająca się przez ograniczające widoczność światła. To wszystko nadaje jakiegoś sensu, przyjemności pośród zwątpień i czasami natłoku myśli, które powinny gdzieś daleko, ulatywać niezapamiętywane.

Read More

The first one

A może ja też zacznę…? Może warto gdzieś zacząć wypuszczać ten stos myśli, który kłębi się czasami w głowie.

No to zaczynam. 

Bez konkretnego planu, ale z małym pomysłem, a co z tego wyjdzie, okaże się z czasem. Coś konkretnego, długotrwałego, oczyszczającego, a może tylko chwilowego, taki kaprys pod wpływem impulsu, który szybko się skończy. Ale na te wszystkie pytania odpowiem sobie, jak po kilku tygodniach, a może miesiącach wrócę do pierwszego wpisu, wtedy wszystko będzie jasne.

Trudno jest być samotnikiem w tłumie  ludzi, a najgorzej jak naprawdę lubi się tą samotność, która często lubi odrzucać propozycje, znajomości, potencjalne możliwości na coś więcej. A może  normalne jest po prostu lubić mieć swój świat, słabo dostępny dla innych albo tylko dla bardzo małej liczby osób. Pełen marzeń, zainteresowań, pasji, czasami lenistwa i gwiazd, taak nieba pełnego tajemniczych gwiazd. To jedna z najpiękniejszych rzeczy jaką człowiek może zobaczyć z ziemi.

A może lepiej  jest w życiu być słodką idiotką mającą tysiąc ‘przyjaciół’ na fb’u, instagrama, twittera i nie wiem co tam jeszcze. Potrafiącą się przystosować, będącą tym, kim wymagają od niej inni, a raczej jej narzucają, a może ona sama sobie narzuca ? Żeby być tym jednym z wielu - ‘fajnym kimś’. Szkoda, że często taki ktoś zapomina jak to jest być sobą, bez myślenia o tej sztucznej otoczce, która staje się tanią, bezbarwną rzeczywistością, często marnowanym życiem.

Niee, ta wersja chyba jednak nie dla mnie. Jednak wolę swoje gwiazdy.

Początki zazwyczaj nie są podobno zbyt oryginalne… . Może następnym razem będzie lepiej.

 

 

 

Read More